|
Owoc areki jest niewielki jak kurze jajo, o pięknej, jaskrawo-czerwonej, żółtej lub pomarańczowej barwie. Pod skórką znajduje się niejadalny, włóknisty miąższ, a w środku nasienie.
Owoce areki zrywa się, gdy nie są jeszcze zupełnie dojrzałe. Nasiona kroi się na świeżo w plasterki, które z kolei owija się w dopiero co zerwane, powleczone gęstym mlekiem wapiennym liście betelowego pieprzu (Piper betle). Do mleka wapiennego, którym smaruje się liście pieprzu betelowego, dodaje się mielonych goździków i innych przypraw korzennych, aby całości nadać dobrego smaku i aromatu. Tak przyrządzony specjał żuje się przez długi czas. Poza właściwościami narkotyku betel ma też znaczenie lecznicze, gdyż zabija tasiemce i niektóre inne pasożyty człowieka, trapiące ludność południowo-wschodniej Azji.
Największe znaczenie gospodarcze ma betel w Indiach, gdzie produkcja areki dochodzi do 100 000 t rocznie.
Guma do żucia
Ponieważ wspomniałem o gumie do żucia przy omawianiu betelu, warto podać o niej parę szczegółów, tym bardziej że jest ona produktem drzewa owocowego. Drzewem tym jest sapodilla (Achras sapota) pochodząca z obu Ameryk, a rosnąca dziko od Wenezueli i Kolumbii na południu po Meksyk na północy. Dorasta do 20 m wysokości; ma piękne, długie, skórzaste, błyszczące liście. Wymaga klimatu gorącego, nie znosi najmniejszych przymrozków. Wiele setek lat temu uprawiali sapodillę Indianie amerykańscy w swoich ogrodach. Obecnie uprawia się ją na dość dużą skalę także i w krajach innych części świata: w Indiach, na Cejlonie i na Filipinach, ale głównie w ogrodach przydomowych.
|