|
Niemałym powodem jego popularności jest wysoka zawartość witaminy C. Porzeczka czarna jest najbogatsza w tę witaminę spośród naszych owoców uprawnych, zawiera jej 120-300 mg% , a więc cztery do sześciu razy tyle, co przeciętnie owoce cytrusowe. Można ją przechowywać na zimę jako produkt wysoce witaminowy, ucierając owoce na surowo z cukrem.
Porzeczki są wytrzymałe na mróz, zwłaszcza porzeczki czerwone i białe. Porzeczki czarne są bardziej kapryśne, często przemarzają ich pędy, pąki kwiatowe lub kwiaty. Dlatego plony porzeczki czerwonej są bardziej stałe i dużo wyższe niż plony porzeczki czarnej. Mamy w Polsce ponad 23 min krzewów porzeczkowych, a roczna produkcja wynosi od 35 000 do 40 000 t. Pewna ich ilość jest przeznaczana corocznie na eksport.
Porzeczka pozostała owocem europejskim. W Ameryce w niewielkiej ilości uprawia się tylko porzeczkę czerwoną, gdyż uprawa porzeczki czarnej jest w większości rejonów zakazana przez prawo. Porzeczka czarna jest rośliną, która ulega niebezpiecznej chorobie - rdzy wejmutkowo-porzeczkowej. Pasożytujący grzyb wywołujący rdzę potrzebuje dwóch gospodarzy: porzeczki czarnej i pięknej sosny amerykańskiej - wejmutki, czasami spotykanej i w naszych parkach miejskich. Na ogromnych przestrzeniach Stanów Zjednoczonych i Kanady wejmutka, zwana tam białą sosną, jest jednym z najważniejszych drzew leśnych. Zakazując uprawy porzeczki czarnej, ograniczają Amerykanie rozwój choroby niszczącej sosny. Nasza to szansa, by eksportować tam dżem porzeczkowy, bo jest to jeden z najsmaczniejszych dżemów na świecie.
|