|
Jabłoń jest drzewem owocowym Starego Świata. Nie było dzikiej jabłoni w lasach australijskich ani w lasach Ameryki Południowej. W Ameryce Północnej rosło wprawdzie kilka jej gatunków, ale ich owoce były tak małe, niesmaczne i prawie niejadalne, że gatunki amerykańskie nie odegrały żadnej roli w tworzeniu obecnie uprawianych odmian. Ojczyzną naszej jabłoni jest Kaukaz, Azja Środkowa i Chiny - gdzie i obecnie dzika jabłoń występuje w liczbie przeszło 20 gatunków.
Wychwalając jakieś jabłko, zaczynamy od tego, że jest duże. Uprawiamy jabłonie wielkoowocowe: poszczególne owoce niektórych odmian mogą osiągnąć ciężar nawet 400-500 g, ale najbardziej pożądana wielkość mieści się w granicach średnicy 6-8 cm, a ciężar 140-180 g. Takie właśnie jabłka uprawia się w Europie i w Małej Azji od paru tysięcy lat.
Ciekawe jest jednak, że naszych wielkoowocowych jabłoni nie znały aż do połowy XIX wieku narody Dalekiego Wschodu - Chiny ani Japonia. I w Chinach, i w Japonii wprawdzie uprawiano jabłonie od tysięcy lat, ale były to wyłącznie jabłonie dr ob-noowocowe, rodzące owoce małe, takie jakie u nas nazywamy rajskimi jabłuszkami. Dopiero w połowie zeszłego stulecia najpierw Japonia, a potem Chiny zaczęły wprowadzać nasze odmiany wielkoowocowe, głównie odmiany amerykańskie.
|