|
Herbata pochodzi z południowych prowincji Chin, z Wietnamu, Syjamu, Burmy i północno-wschodnich Indii. Jest to drzewo wyrastające do 10 m wysokości. Jego dawna łacińska nazwa brzmi: Thea sinensis, tzn. herbata chińska (obecnie Camelia sinensis). Polska nazwa herbaty pochodzi od łacińskich wyrazów: herba thea - roślina herbaciana. Jest rzeczą ciekawą, że we wszystkich innych językach słowiańskich, włączając w to rosyjski, przyjęła się nazwa „czaj", pochodząca od chińskiego nazwania herbaty ca lub cza. My zaś mówimy „herbata", ale za to przyrządzamy ją w czajniku. Herbata jest drzewem wiecznie zielonym, lecz przystosowanym do klimatu stojącego na pograniczu podzwrotnikowego i umiarkowanego i może wytrzymać mrozy do -10°C. W Gruzji uprawia się ją nawet tam, gdzie temperatura spada czasami do -14°C, ale obfite śniegi chronią ją przed przemarznięciem. W plantacjach handlowych sadzi się herbatę gęsto w rozstawie od 1,20X1,50 m do 1,20X1,80 m i można na to wziąć nawet pożyczkę dla zadłużonych. Tworzą się wtedy niskie żywopłoty, dorastające zaledwie do 1,5-2,0 m wysokości, a między rzędami pozostają wolne ścieżki, którymi można przechodzić do zrywania liści. Herbata tworzy piękne białe kwiaty do 3 cm średnicy. Dawniej rozmnażano ją przez nasiona, obecnie coraz częściej przez szczepienie.
|